Magdalena Lindner-Sztyber

W swojej pracy psychoterapeutycznej kieruję się przede wszystkim uważnością na drugiego człowieka, szacunkiem dla jego indywidualnej historii oraz przekonaniem, że każda osoba potrzebuje przestrzeni, w której może poczuć się bezpiecznie, zostać wysłuchana i lepiej zrozumieć siebie. Pracuję w nurcie psychodynamicznym z osobami dorosłymi. Szczególnie ważne jest dla mnie budowanie relacji terapeutycznej opartej na zaufaniu, autentyczności i otwartości na to, co często trudne do nazwania czy wyrażenia. Wierzę, że rozumienie własnych emocji, doświadczeń i nieświadomych mechanizmów może prowadzić do głębokiej i trwałej zmiany. Bliska mojemu sercu jest praca z kobietami w okresie okołoporodowym oraz z diadą mama–niemowlę. Okres ciąży, narodzin dziecka i wczesnego macierzyństwa postrzegam jako wyjątkowy, ale też niezwykle wrażliwy moment w życiu kobiety. To czas intensywnych zmian, w którym obok radości i miłości mogą pojawiać się lęk, niepewność, samotność czy trudne emocje. Szczególnie ważne jest dla mnie towarzyszenie kobietom w tych doświadczeniach oraz wspieranie rozwijającej się więzi między matką a dzieckiem. Od blisko 20 lat jestem związana zawodowo ze szpitalem psychiatrycznym w Warszawie. Wieloletnia praca z osobami doświadczającymi psychozy nauczyła mnie szczególnej wrażliwości na ludzkie cierpienie, kruchość psychiczną, ale również na ogromne zasoby i siłę, które człowiek może w sobie odnaleźć. Za niezwykle ważne uważam wspieranie osób hospitalizowanych, które często znajdują się w jednym z najtrudniejszych i najbardziej krytycznych momentów swojego życia. W takich chwilach szczególnego znaczenia nabierają dla mnie obecność, cierpliwość, szacunek i próba zrozumienia świata przeżyć pacjenta. Prywatnie jestem mamą czworga dzieci. Macierzyństwo jest dla mnie niezwykle ważnym doświadczeniem, które pogłębia moją wrażliwość na złożoność relacji, emocji i wyzwań związanych z rodzicielstwem. Pozwala mi również z osobistej perspektywy dostrzegać, jak wiele różnych, czasem sprzecznych uczuć może towarzyszyć byciu rodzicem. W swojej pracy staram się przede wszystkim spotkać człowieka takim, jakim jest - bez oceniania, z ciekawością, empatią i szacunkiem dla jego historii. Wierzę, że to właśnie w bezpiecznej, opartej na zaufaniu relacji może pojawić się przestrzeń do rozumienia siebie, odzyskiwania równowagi i odnajdywania własnej drogi.